در میان ژانرهای گوناگون خبری ،گزارش نویسی و گزارش تصویری جایگاه و اهمیت ویژ ه ای دارد و از جذابیت ها و پتانسیل خوبی برای جذب مخاطب و برنامه سازی برخوردار است . گزارش نویسی در مطبوعات قطعا یکی از مهارتهای حرفه ای روزنامه نگاری محسوب می شود که به تشریح خبر و تبیین واقعیت می پردازد و اطلاعات بسیط و کافی را در ساختاری داستانی و روایتی که دارای کشش وجاذبه است به مخاطبانش ارائه می دهد .گزارش خبری دارای کارکردهای مختلف است یکی تشریح و توضیح خبر کوتاه ،دوم تبیین و تفهیم یک طرح و برنامه ملی که نیازمند اطلاع رسانی عمومی و مشارکت مردم باشد و سوم فرهنگ سازی و تغییر الگوی رفتاری خاص. گزارش خبری به همین دلیل مورد توجه خوانندگان یا بینندگان رسانه های گروهی قرار می گیرد. در این میان گزارش تلویزیونی جایگاه مهم و چند رسانه ای دارد و شاید کمتر مورد توجه تحلیل گران رسانه ای در مطبوعات قرار گرفته است . گزارش تصویری به دلیل امکانات رسانه ای بیشتر مثل تصویر ، صدا و نور،آهنگ و موسیقی و قابلیت دیداری از امکان اثر گذاری بیشتری بر مخاطب و شکل دهی افکار عمومی بر خوردار است و اتفاقا در موقعیت های حساس اجتماعی- سیاسی از این نوع مصاحبه و گزارش ها بیشتر استفاده می شودهمه ما شاهد انواع متنوع و فراوانی از مصاحبه های مردمی و گزارش تلویزونی در مواقع انتخابات یا مناسبتهای ملی – مذهبی و یا انجام یک طرح ملی در جامعه بودیم که البته بسیاری از آنها به دلایل برون رسانه ای و چالش های ساختاری ،غالبی یکسان و کلیشه ای به خود می گیرند و چه بسا اثر گذاری خود را از دست می دهند فرضا در مورد انگیزه شرکت در انتخابات و یا تظاهرات با پاسخهای مشابه و کلیشه ای مثل وظیفه ملی و شرعی، مشت محکم به دهان امریکا و امریالیسم جهانی یا به کوری چشم دشمن و امثالهم مواجه می شویم که مصاحبه و گزارش را از ساحت واقعی خود دور می سازد ویکسویه می کند . تکرار چنین شکلی از مصاحبه ها اعتماد مخاطب را به تدریج از بین می برد و گزارش خبری را به تبلیغات خبری بدل می کند . بخش عمد ه ای از بی اعتمادی به رسانه ملی را باید در شیوه غیر علمی مصاحبه ها و گزارش های تلویزیونی از واقعیتهای گوناگون اجتماعی دانست. این مدل مصاحبه صرفا محدود به موضوع و سوژه های مذهبی و سیاسی نمی شود و دامنه گستردگی ما به مسائل عرفی نیز می رسد. کافی است به مصاحبه و گزارش های خبری سیما درباره روز مادر نگاهی بیاندازید تا به پاسخهای مشابه و کلیشه ای مصاحبه شوندگان پی ببرید.

به هر حال گزارش و مصاحبه خبری در رسانه های دیداری، شنیداری دارای محدودیتها و ویژگیهای خاص خود دست کم به لجاظ حرفه ای است که باعث تمایز آن از شیوه های مصاحبه مطبوعاتی می شود. دوربین و نمایش تصویر مصاحبه شونده ،دامنه وسیع بینندگان مصاحبه و گاهی زنده بودن برنامه عواملی است که مصاحبه تلویزیونی را با دشواری بیشتر ی مواجهه می کند و به خلق فضای ساختگی و نمایشی دامن می زند لذا این شیوه مصاحبه به مهارت بیشتری در مصاحبه کننده نیاز دارد تا بتواند از درون این شرایط غیر طبیعی،مصاحبه ای واقعی و طبیعی بیرون بکشد. تریبون آزاد برنامه بیست و سی گرچه دارای مشکلات ساختاری و رسانه ای عمیقی است اما تا حدی توانسته کلیشه مصاحبه های تلویزیونی و گزارش مردمی را بشکند و فضای جدید ایجاد کند البته ساختار دموکراتیک  مدیریت رسانه ای است که با تعیین دامنه آزادی بیان در رسانه ملی به شکل زیربنایی و محتوایی گزارش و مصاحبه های خبری را مشخص و هدایت می کند.اما به لحاظ ساختار رسانه ای باید به تفاوت تصویر و کلام در گزارش های خبری مکتوب و تلویزیونی توجه داشت. گزارش های خبری تلویزیون به دلیل ماهیت رسانه ای اش مبتنی بر تصویر است و البته شیوه بیان  به ویژه در پلاتو نریشن ها اهمیت می یابد.

و البته مدت زمان گزارش خبری تلویزیونی نیز کوتاه و در حد دو نیم دقیقه است و بر خلاصه گویی در عین جامع بودن محتاج است . از سوی دیگر مخاطبان تلویزیون طیف عام تری از مردم را تشکیل می دهد که صرفا به گزارش هایی که منافع آنان را مدنظر قرار می دهد نشان می دهند لذا گزارش های تلویزیونی باید به نیازهای عمومی جامعه و اطلاعات و آگاهی همه گیر پاسخ دهد و به مخاطب شناسی توجه علمی داشته باشد. شاید اگر بخواهیم یکی از جذابترین نمونه های گزارش خبری در تلویزیون را نام ببریم گزارش های پزشکی – بهداشتی خانم دکتر میرسیدی باشد که در عین اینکه به نیازهای واقعی مردم متناسب با زمان و شرایط اجتماعی توجه می کند از زبانی صمیمی، گویا و شفاف در گزارش و مصاحبه های خود استفاده می کند و در نهایت اثرگذاری خوبی برمخاطب دارد. بخشی از گزارش های که در برنامه آن سوی خبرها یا برنامه در شهر نیز پخش می شود به معیارهای علمی گزارش خبری نزدیک می شود اما آنچه همواره مصاحبه و گزارش خبری در تلویزیون را تهدید می کند عدم بی طرفی، جهت دهی افکار عمومی، کلیشه ای و مصنوعی بودن و عدم بهره گیری از مهارت حرفه ای رسانه ای است. اگر به این المانها و جذابیتهای بصری در تولید گزارش و مصاحبه خبری استفاده شود چه بسا این ژانر خبری از یک فیلم یا سریال تلویزیونی نیز جذابتر شود.

 بي شک يکي از کارکردها و تکنيک هاي سينما، قهرمان سازي است و با توجه به بسط هژمونيک سينما در مناسبات و ساختار فرهنگي جهان مدرن، اقتدار و وجوه کاريزماتيک اين قهرمان هاي مجازي افزايش يافته و چه بسا تصوير يک قهرمان از واقعيت بيروني وي قدرتمند تر و موثر تر باشد. قهرمان ها در سينما دو گونه اند؛ يکي قهرمان هاي مجازي و سينمايي که محصول فرآيند فيلمسازي بوده و به وسيله فيلمنامه نويس، کارگردان و بازيگر خلق مي شوند. قهرمان هايي که تنها روي پرده سينما موجوديت مي يابند و هويتي مجازي و رسانه يي دارند و البته ممکن است تا سال ها به عمر مجازي خويش در ذهن مخاطب تداوم بخشند. دوم قهرمان هاي تاريخي، ورزشي، علمي، ادبي و... هستند که هويتي واقعي دارند و روي پرده سينما بازنمايي مي شوند. قهرمان هايي که در زيست - جهان واقعي تربيت شده اند و مستقل از ماهيت سينمايي خود هستند. به تصوير کشيدن اين اسطوره ها در قالب فيلم هاي سينمايي و سريال هاي تلويزيوني بسيار دشوارتر از خلق يک قهرمان مجازي است. قهرمان هاي داستاني و سينمايي بدون پيشينه تاريخي و ارجاع به واقعيت موجود، توليد مي شوند و ذهني هستند اما قهرمان هاي واقعي، حقيقت و هويتي مستقل از سينما دارند و عيني هستند.

فيلم هاي بيوگرافيک به دليل به تصوير کشيدن يک قهرمان واقعي به ظرافت و دقت بيشتري محتاجند. يکي به اين دليل که واقعيت خارجي دارند و محصول خيال پردازي و قصه گويي نيستند دوم اينکه مخاطبان سينما به ويژه علاقه مندان و شيفتگان آن قهرمان از قبل نسبت به وي شناخت و اطلاعات دارند. اين امر به ويژه درباره قهرمان هاي ورزشي، مصداق بيشتري دارد. اگرچه آثار تاريخي نيز مشمول اين قاعده مي شوند اما دوري زماني و آگاهي کمتر مخاطبان نسبت به آنها در مقايسه با مشاهير معاصر واکنش کمتر مخاطبان را در پي دارد يا دست کم ميزان آن نسبت به قهرمان هاي ورزشي که طيف گسترده تري از طرفداران خود را پشت سر دارند کمتر است. همين سريال شهريار که اخيراً پخش شد واکنش هاي زيادي را در پي داشت هرچند او يک قهرمان ورزشي نبود.

نقطه عطف آسيب شناسي آثار سينمايي که زندگي يک قهرمان را به تصوير مي کشند در همين تفاوت روايت فيلم و مخاطبان فيلم درباره آن قهرمان است. بسياري از مواقع تصوير ذهني که مخاطبان از قهرمان هاي مورد علاقه خود دارند يا ساخته اند با آنچه که بر پرده سينما مي بينند متفاوت و گاه متضاد است. بر همين اساس اين ژانر سينمايي گاهي به آشنايي زدايي از يک چهره مشهور دست مي زند و وجوه اسطوره يي او را مي شکند. اين اتفاق به ويژه در ارتباط با قهرمان هاي ورزشي به دليل موقعيت کاريزماتيکي که دارند بيشتر رخ مي دهد. قهرمان هاي ورزشي همواره به واسطه هويت حرفه يي شان شناخته مي شوند. هويتي که به دليل توانايي هاي آنان در ورزشي خاص، قدرتمند و کاريزماتيک است اما در سينما جنبه هاي ديگري از زندگي و شخصيت آنان بازنمايي مي شود و مخاطبان قهرمان خود را در موقعيت هاي ديگري غير از ميدان بازي مي بينند يا اينکه سينما برخي از خصلت هاي منفي آن قهرمان را که گاهي با زردنويسي مطبوعات به حاشيه هاي جنجالي بدل مي شوند به تصوير مي کشد که در عين واقعي بودن به مذاق مخاطبان خوش نمي آيد و آن را پس مي زنند لذا مقاومت مخاطبان آشنا در برابر تصويري که سينما از قهرمان هاي ورزشي ارائه مي دهد سخت تر است. اساساً همين که زندگي يک قهرمان ورزشي به تصوير کشيده مي شود و کنشمندي هاي انساني و روزمره او به نمايش درمي آيد، صورت اسطوره يي وي مخدوش مي شود و به سطح عرفي تنزل مي يابد. البته بخشي از اين مساله به واقعيت تصوير برمي گردد. سينما و تلويزيون به اندازه راديو از قدرت پروپاگاندايي برخوردار نيستند و به شکل ذاتي داراي خاصيت تقدس زدايي هستند. هرچند شيوه روايت و کارگرداني را نبايد در تصويري که از يک قهرمان ارائه مي دهد ناديده گرفت.

نسبت ميان سينما و قهرمان هاي واقعي داراي يک ويژگي پارادوکسيکال است يعني سينما با خاصيت سکولاريک تصوير مي تواند به عرفي شدن و اسطوره زدايي از يک قهرمان دست بزند اما از سويي ديگر با قدرت رسانه يي خود مي تواند او را به اسطوره يي مجازي بدل کند. بسياري از قهرمان ها و پهلوان هاي ورزشي امروز بيش از آنکه واقعي باشند رسانه يي هستند؛ يعني به واسطه قدرت تصوير از طريق سينما، تلويزيون و تبليغات هويتي مجازي يافته اند و بيش از آني که هستند بازنمايي شده اند، سينماي ورزشي در موقعيت دوگانه رمانتيک - دراماتيک از قهرمان هاي خود به سر مي برد يعني ضعف درام در فيلم هاي ورزشي موجب مي شود اکثر اين آثار، خوب از آب درنيايد. از سوي ديگر مي توانند به دليل اغراق هاي سينمايي به روايتي رمانتيک و غيررئاليستي از واقعيت اسطوره ها دامن بزنند.

در واقع در سينماي ورزشي، قهرمان داستان که همان قهرمان واقعي است از قبل داراي موقعيت رمانتيکي در عالم واقعي است که اکنون در يک وضعيت دراماتيک داستاني قرار گرفته است که ممکن است صورت رمانتيستي وي را کاهش دهد و با روايتي رئاليستي از وي اسطوره زدايي کند. تجربه نشان داده است تصوير قهرمان هاي ورزشي در ميدان بازي، اسطوره يي و جذاب تر از چهره آنان در قاب تصوير است. گويي چهره اسطوره يي آنان در قاب دوربين شکسته مي شود و هويت مجازي آنها بر ماهيت واقعي و ورزشي سلطه مي يابد. قدرت قهرمان هاي ورزشي ريشه در هويت حرفه يي و طرفداران آنها دارد. وقتي قهرمان هاي ورزشي به قهرمان هاي سينمايي بدل مي شوند اقتدار حرفه يي شان به هويتي مجازي استحاله مي يابد، اسطوره زدايي مي شود و افول مي کند.